Publicaties‎ > ‎

Lucia Cadotsch

Lucia Cadotsch, Bimhuis Amsterdam, 8 september 2017

Veel jonge musici geloven het wel, het eindeloos herkauwen van jazzstandards, en maken hun eigen originals. Het is ook moeilijk voor te stellen dat je anno 2107 nog iets opzienbarends kunt toevoegen aan de talloze uitvoeringen van steeds dezelfde songs die decennia oud zijn. We hebben het hier echter wel over ijzersterk compositorisch materiaal dat de tand des tijds doorstaat.

Vorig jaar verscheen een album dat een heel sterk, nieuw licht werpt op overbekende songs. Weinigen hadden nog van haar gehoord, maar vocalist Lucia Cadotsch uit Zwitserland maakte een definitieve indruk met Speak low bij het obscure Yellowbird Records. Huub van Riel van het Bimhuis was er als de kippen bij om Cadotsch naar Amsterdam te halen. Per 1 september gepensioneerd, was hij vrijdagavond niet zelf aanwezig om haar verrichtingen gade te slaan. Nieuwe directeur/bestuurder van het Bimhuis Mijke Loeven liet wel haar gezicht zien.

Begeleid door enkel een tenorsaxofonist en een contrabassist kwam Cadotsch met een gloednieuwe benadering van geijkt werk die resulteerde in een gloednieuwe sound. Dat geldt het trio als geheel, want individueel zijn er bekende elementen in de uitvoering. Tenorsaxofonist Otis Sandsjö doet sterk denken aan Colin Stetson met zijn speciale blaastechniek en ritmisch gebruik van kleppen, en contrabassist Petter Eldh heeft een krachtige ritmiek met kletterende snaren, ook vaker vertoond. De kalmte van Cadotsch tekent zich af tegen de jachtigheid van de twee, met hun onafgebroken stroom van noten. Zij bereikt een grote ontspanning in haar stem en heeft iets eenvoudigs over zich, zonder theatraliteit, dramatiek of geveinsdheid. Strange fruit zingt ze onderkoeld, terwijl het Sandsjö is die een jammerklacht laat horen, maar bij Ain't got no, I got life slaat de melancholie toe. Het podiumbeeld ziet eruit als betrof het een samenzwering, met de drie in een halve kring op elkaar gericht. De concentratie op het podium strekt zich uit tot de zaal. Hier gebeurt daadwerkelijk iets opzienbarends. Van Riel had dat voorvoeld.