Publicaties‎ > ‎

Coco Jones

'Muziek is mijn ticket naar vrijheid'

Elke noot is een persoonlijke getuigenis. Wil je zangeres Coco Jones echt leren kennen, dan moet je haar muziek beluisteren. Met dit universele medium wil zij verhalen vertellen waarin zij haar hart opent en haar diepste geheimen deelt. Zij schuwt het verdriet niet, maar haar missie is er een van hoop en vrede.

In haar paspoort staat: Coco Johanna Harmsen, geboren in 1983 te Maastricht. 'Jones' ontleent ze aan de kledingwinkel van haar ouders die zo heet en aan de eerste letters van Johanna. Dat ze op haar website het Franse 'Qeaux Qeaux Joans' gebruikt, doet ze om mensen uit hun comfortzone te halen. Door verwarring te zaaien wil ze de boel wakker schudden. Ze houdt ervan om out of the box te denken en ook anderen uit hun vaste denkkader te bevrijden. 

Daarbij past dat Coco niet in een eenduidig genre is onder te brengen. Er zijn zeker connecties met jazz en blues, maar je zou Coco met recht een singer-songwriter kunnen noemen. Het ruigere werk lijkt daarbij haar voorkeur te hebben, gezien haar samenwerking met Seasick Steve en Beth Hart. Kleine luisterliedjes staan evenwel ook op haar repertoire. En dat alles vertolkt dankzij die gevoileerde bluesy stem, die zij met een jazzy timing op het juiste moment inzet.

Op zondag 16 september is de release van haar album No Man's Land in de Amsterdamse Melkweg. Het opnameproces van de cd noemt zij intens en een emotioneel hoogtepunt. Coco werkt graag met de beste mensen op hun vakgebied, maar zij moet zich bij hen ook veilig en begrepen voelen. Bij het creëren van No Man's Land klopte alles: 'Deze jongens zijn mijn familie'. Dat geldt zeker gitarist en bandleider Isa Azier en producer Reyn Ouwenhand, in wiens tot studio verbouwde kerk met kerkhof de chemie spirituele proporties kreeg. 

Ook wat betreft zaken als marketing en management omringt zij zich met mensen met wie ze een band opbouwt. Over haar manager zegt ze: 'Ik vertrouw hem blind'. Als controlfreak zit ze echter overal bovenop. 'Ik moet meer loslaten, want ik lig 's nachts veelal te malen.' Haar hoofd loopt over van ideeën, zoals vorig jaar na het overlijden van Amy Winehouse. In enkele dagen tijd organiseerde zij een tribute-concert met een groot aantal artiesten op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam, waarbij dankzij presentatie, techniek, horeca en locatie vele aanwezigen onvergetelijke optredens beleefden.

Uiteindelijk draait alles om de muziek, Coco's invallen en zorgen hebben vooral daar mee te maken. 'Muziek staat het dichtst bij me.' Zo lijkt zij vooralsnog haar bestemming te hebben bereikt. Met stelligheid zegt zij: 'Op het moment ben ik absoluut waar ik moet zijn'. En dat geloof je direct van een zangeres die zo dicht bij zichzelf blijft.