Publicaties‎ > ‎

Al Jarreau

Interview Al Jarreau, 9 juni 2014

Gevraagd naar zijn gezondheid , wil hij vooral over het welzijn van de interviewer praten. Al Jarreau zegt dat het uitstekend met hem gaat en verlegt vervolgens de aandacht naar zijn gesprekspartner. Toch is er wel reden om naar de gezondheid van de zanger te vragen, want enkele jaren geleden had hij ernstige hartproblemen. Jarreau (74) wil daar met zijn positieve instelling echter niet al te lang stil bij staan. "Mijn dokter zei dat ik dit moest doen en dat moest laten en daar houd ik mij aan. Ik vertel mijn verhaal zoals ik nu ben en dat gaat goed, ik ben gelukkig." Liever praat hij over de bloemen in het veld en de zon in de lucht en is hij blij dat de truien uit kunnen. "Volgens mij heeft Europa de afgelopen maanden in holen geleefd." 

Aanleiding voor het gesprek met de Amerikaanse zanger is het uitbrengen van het album My old friend. Zijn laatste was een eerbetoon aan Al Green in 2010, en zijn recentste album met eigen werk dateert alweer van 2008. "Ik had haast met het uitbrengen van My old friend, want nu is de nagedachtenis aan George nog fris." De plaat is een hulde aan zanger/toetsenist George Duke, met wie Jarreau sinds 1965 bevriend was en die vorig jaar overleed. Jarreau heeft daarbij grote namen als Dianne Reeves, Dr. John, Stanley Clarke en Marcus Miller ingeschakeld. Met deze artiesten trad hij onlangs op in Los Angeles en Washington DC, waarbij materiaal van de nieuwe plaat werd gespeeld. "Dianne is een nicht van George, het was geweldig om met haar samen te zingen. Zij is zo blij dat ik dit doe voor hem."

Op het album is een duet van Jarreau met Reeves terecht gekomen in Count Basie-stijl. Het is prachtig om twee zulke fenomenale stemmen samen te horen. Ook de samenzang met Dr. John is opmerkelijk. De stemmen kleuren buitengewoon goed bij elkaar en het rauwe bluesgeluid van Dr. John, begeleid door een zwoel orgelgeluid en gevolgd door een puntige gitaarsolo, zorgen voor het afwijkendste nummer op de plaat. Het leidende genre op My old friend  is soul/R&B, en niet zozeer jazz en fusion, waarmee Duke zich toch sterk geprofileerd heeft. "George deed zoveel dingen in zoveel extreme richtingen. Zo heeft hij met P-funker George Clinton gespeeld, maar ook met Herbie Hancock, Chick Corea en Jean-Luc Ponty. Uiteraard met Zappa, die hem tot zingen verleidde. Ik wilde op de nieuwe plaat vooral muziek laten horen die minder bekend is en die George en ik delen. Ik vond dat die muziek gehoord moest worden. Zij is een uiting van mijn dank aan hem."

Het gaat Jarreau niet alleen om vermaak en vertier. Hij heeft een boodschap als zoon van een predikant, en die luidt dat iedereen oké is, dat we een onderdeel van een groter geheel zijn en dat we ons beter kunnen voelen door goede muziek te spelen en te beluisteren. "Dat biedt genezing." Dat was volgens hem ook de boodschap van Duke, die eveneens altijd een positieve uitstraling had. Duke zelf is op het album te horen in het bekende Bring me joy, maar het is toch vooral een Al Jarreau-plaat geworden. De zanger klinkt karakteristieker en gedistingeerder dan ooit en hoeft zich niet meer te bedienen van allerlei stemacrobatiek waarmee hij in het verleden faam verwierf. Hij is een man op leeftijd en dat is goed. Hun steun heeft hij niet nodig, maar toch spelen de achtergrondzangeressen een belangrijke rol. Het lijkt erop dat zij de ruimte innemen van de blazerssectie, die hier ontbreekt. Zonder hun inbreng zou de cd heel anders klinken. De solo's zijn kort, compact en krachtig. Opvallend is de basklarinetsolo van Marcus Miller, die vooral als bassist bekend staat.

Jarreau staat dit jaar ook op North Sea Jazz, waar hij songs van My old friend zal uitvoeren. "Verder zal ik mijn geschiedenis spelen. Als ik mijn hits niet speel, zullen de mensen mijn hotel bestormen." Het interview loopt ten einde, maar Jarreau wil nog iets zeggen: "Ik wil al mijn fans bedanken voor hun vriendschap gedurende zoveel jaren." Hij besluit met de beroemde woorden van Sly & The Family Stone: "Thank you for letting me be myself." En dan helemaal ten slotte: "Ik zie je bij het concert in Rotterdam."